'Idee een 10, uitvoering een 3'

Afgelopen weekend was ik met mijn zusjes en hun dochters een weekendje weg. We doen dat elk jaar: huisje huren (dit keer in Brabant), cocoonen, shoppen, wandelen, stil in een hoekje met een boek op schoot... Kortom: doen waar je zin in hebt en elkaar de vrijheid laten om mee te doen – of niet.

De jongste is 23, de oudste is 69. En gek genoeg: dat blendt als een tierelier! We kijken er maandenlang naar uit. Want elke keer weer is het super gezellig, warm en ontspannen.

Of, nou ja, ontspannen…

Takkenidee

Sinds een paar jaar is het idee ontstaan om één activiteit met zijn allen te doen. Vorig jaar was dat bijvoorbeeld een workshop pottenbakken. Dit jaar stelde mijn nichtje voor om een kerstkrans te maken. Van vers groen, besjes en iets van grijs mos. 

Al weken van tevoren had ik goede hoop dat de hele boel niet door zou gaan. De workshop bij mevrouw Kransje in Brabant was precies ons weekend helemaal volgeboekt. Nee, daar konden er echt geen 6 meer bij. Woehoe!

Maar Kransje liet niet zomaar extra omzet aan haar neus voorbijgaan. Ze had ook doe-het-zelf-pakketten. Even ophalen bij haar thuis, dan haar YouTube filmpje bekijken en echt, dan was het gaan met die banaan.

Yeah, right.

Zenuwachtig

In haar filmpje ging het van: ‘Kijk, je haalt het ijzerdraad dan zo van voren naar achteren en dan weer terug. En met je vingers hou je dan zo de besjes en takjes vast’. Bij elke ‘zo’ hield Kransje net haar hand voor dat wat ze wilde laten zien en zag je niet hoe ‘zo’ moest.

Potdomme, ik werd alleen maar nóg zenuwachtiger van dat filmpje. ‘Die krans van mij gaat er zoooo niet uitzien!’

Op zondagmiddag was het zover. De grote eettafel in ons huisje lag vol met die takketakken, bessen en mos. Met 6 kale kransen ernaast.  

We waren nog geen 5 minuten bezig of ik hoorde luid gekreun en gesteun naast me. Van mijn jongste zusje. En eerlijk is eerlijk, dat van mij klonk er dwars doorheen, haha!  

Waarom alleen wij tweetjes zo zuchtten en steunden?

10 en 3

Ooit hadden we – toen we jong waren – een bloesje of hesje proberen te maken op de naaimachine van mijn moeder. Toen we haar vol trots het eindresultaat lieten zien was het van: ‘Idee een 10, uitvoering een 3’.

Echt, ze is (nog steeds) een schat van een moeder (91)! Maar die ene terloopse uitspraak van toen hakte er diep in. Ik vermoed dat in dat ene moment de overtuiging werd geboren dat ik absoluut niet creatief ben. Niet met stofjes, niet met kralen, niet met klei, hout, of wat dan ook. Dat wat ik maak is toch nooit goed genoeg.

Rejection Sensitivity

Tja, zo eenvoudig nestelt Rejection Sensitivity (een duur woord voor afwijzingsgevoeligheid) zich soms in je leven. In net zulke kleine momenten als in die ene uitspraak van mijn oude moedertje: ‘idee een 10, uitvoering een 3’.

Juist omdat het zo subtiel begint, voel je het soms pas veel later in je leven terug: in hoe je kijkt naar jezelf, wat je wel of niet durft, en hoe snel je aanslaat op een blik of een mening van een ander. Thuis én op je werk.

Gevoel kent geen grenzen. Het reist met je mee, ook als je allang ergens anders staat in je leven.

Rejection Sensitivity kan zich op veel manieren laten voelen. Je niet goed genoeg voelen is er maar één van. 

Octopus

Gelukkig kreeg mijn zusje een lumineus idee toen dat gevoel van 'niet goed genoeg' de kop opstak: we konden de kransjesstress er ook uit zingen!

Twee tellen later schalde de après-ski kraker ‘Wieviel Hände hat ein Oktopus? 100.000 Hände!’ uit de MP3-speler. Even later was het chaos, troep en ongelofelijk vals in koor.

Dankzij die octopus gingen mijn zusje en ik van ‘die krans van ons wordt nooit wat’ naar gewoon plezier hebben en gewoon maar proberen. Telkens opnieuw proberen, tak na tak na tak.

Het leverde een paar schorre stemmen op. Maar een paar uur later lagen er óók - mooi wel - zes gevulde kransen op tafel!

Pure rijkdom, dat weekend van ons.

Hartelijke groet,